Kwetsbare jongeren vragen geen traject, maar een omgeving
Dalende jeugdwerkloosheid is goed nieuws, maar niet genoeg om tevreden te zijn. De echte vraag is niet alleen hoeveel jongeren meedoen, maar ook welke jongeren uit beeld verdwijnen.
Juist bij de meest kwetsbare jongeren zien we het probleem van beleid dat vooral stuurt op cijfers, uitstroom en korte trajecten. De Europese Rekenkamer laat zien dat veel evaluaties nauwelijks iets zeggen over duurzame effecten. Dat is precies waar het mis kan gaan: een traject kan slagen op papier, terwijl een jongere nog steeds buiten de boot valt.
Daarom moeten we anders kijken naar weerbaarheid. Niet als een individuele eigenschap, maar als iets dat groeit in relatie tot een sterke sociale omgeving. Jongerenwerk, buurtbewoners, mentoren, scholen en andere lokale spelers kunnen vroeg signaleren, vertrouwen opbouwen en jongeren vasthouden voordat ze wegzakken.
De les is helder: beleid werkt pas echt als het niet alleen kijkt naar uitstroom, maar naar bereik, duurzaamheid en bestaanszekerheid. Of anders gezegd: niet alleen minder jongeren in de statistiek, maar méér jongeren in het echte leven.
Verruim de horizon 