Over Club Kid, gevonden familie en het verschil tussen van iemand houden en er voor iemand zijn
Er zijn mensen bij wie je altijd terechtkunt voor een feest. En er zijn mensen bij wie je terechtkunt als het feest voorbij is.
Soms blijken het dezelfde mensen. Maar vanzelfsprekend is dat niet.
Die spanning vormt een mooi vertrekpunt voor ‘Club Kid’, de tragikomedie waarin een New Yorkse clubpromotor onverwacht vader blijkt te zijn. Een man die zijn leven rond de nacht heeft georganiseerd, krijgt ineens te maken met iemand die ook de volgende ochtend op hem moet kunnen rekenen. De tienjarige Arlo staat voor zijn deur. Geen afspraak. Geen voorbereiding. Wel een kind. Zijn kind.
Wat volgt, laat zich gemakkelijk aankondigen als een botsing tussen twee werelden: het uitbundige nachtleven en de verantwoordelijkheden van het ouderschap. Maar onder die tegenstelling ligt een interessantere vraag.
Wat maakt iemand eigenlijk tot familie?
Een wereld die meer is dan een feest
Peter, gespeeld door Jordan Firstman zelf, organiseert met zijn vriendin en zakenpartner Sophie, een rol van Cara Delevingne, feesten in de queer clubscene van New York. Muziek, seks, drank en drugs maken deel uit van hun bestaan. Het is een wereld waarin vrijheid wordt gevierd, maar waarin Peter ook steeds verder verstrikt raakt in zijn eigen gedrag.
Je zou van zo’n uitgangspunt een overzichtelijke bekeringsgeschiedenis kunnen maken. Eerst de verkeerde vrienden, dan het kind, vervolgens het licht. Alsof volwassen worden betekent dat je eindelijk afscheid neemt van iedereen die niet in een doorsnee gezinsfoto past.
Volgens de recensies kiest Firstman een minder gemakzuchtige weg. Zijn blik op het queer nachtleven is betrokken en liefdevol, zonder de ontregeling en het zelfdestructieve gedrag weg te poetsen. De gemeenschap rond Peter is niet alleen de omgeving waaruit hij moet ontsnappen. Ze is ook een bron van verbondenheid.
Dat maakt verschil.
Want een plek waar je jezelf mag zijn, kan van grote betekenis zijn. Niet omdat daar alles goed gaat. Wel omdat je er niet voortdurend hoeft uit te leggen waarom je anders bent. Omdat er mensen zijn die je herkennen, voordat ze je beoordelen.
Die vrijheid verdient het serieus genomen te worden. Ook wanneer het leven dat eromheen is gegroeid niet langer houdbaar blijkt.
Een kind is geen oplossing voor een volwassen leven
Arlo wordt gespeeld door Reggie Absolom, wiens samenspel met Firstman in de Cannes-recensies nadrukkelijk wordt geprezen. Vader en zoon vinden elkaar onder meer in muziek. Tegelijkertijd moet Peter iets leren waarvoor zijn ervaring als feestorganisator hem nauwelijks heeft voorbereid: zorgen voor een kind. Niet een avond, maar telkens opnieuw.
Daar ligt ook een risico van dit soort verhalen. Het kind verschijnt, de volwassene ontdekt zijn betere zelf, en voor je het weet is een tienjarige de onbetaalde hulpverlener van zijn vader geworden.
Een kind hoort echter geen reddingsplan te zijn.
Het hoeft niemand van zijn verslaving af te helpen. Het hoeft geen betekenis te geven aan een vastgelopen bestaan. Het hoeft niet zo bijzonder, grappig of wijs te zijn dat een volwassene eindelijk bereid is verantwoordelijkheid te nemen.
Juist daarom is het relevant dat verschillende recensenten beschrijven hoe ‘Club Kid’ verder gaat dan de vertedering van een onwaarschijnlijk vader-zoonduo. De film stelt ook de vraag of Peter daadwerkelijk in staat is een kind groot te brengen. De warmte maakt die vraag niet overbodig. Ze maakt haar moeilijker – en menselijker.
Van iemand houden en voor iemand kunnen zorgen liggen dicht bij elkaar. Maar ze vallen niet automatisch samen.
Gevonden familie moet zich ook laten vinden
‘Gevonden familie’ klinkt als een warme uitdrukking. Mensen die elkaar niet via een stamboom hebben gekregen, maar onderweg hebben gevonden. Vrienden die blijven. Een gemeenschap waarin je ergens bij hoort.
In ‘Club Kid’ krijgt Arlo niet alleen met Peter te maken, maar ook met diens kleurrijke kring van vrienden. Die kring is een wezenlijk onderdeel van het verhaal over ouderschap en verbondenheid.
De gedachte die daarin besloten ligt, reikt verder dan deze film. Familie kan groeien buiten de vormen die we het gemakkelijkst herkennen. Een vriend kan een vertrouwde volwassene worden. Een buur kan een anker zijn. Iemand zonder formele familierol kan degene blijken die opneemt wanneer het nodig is.
Maar ook gevonden familie bestaat niet van mooie woorden alleen.
Erbij horen krijgt pas gewicht wanneer iemand merkt dat zijn aanwezigheid gevolgen heeft. Dat er rekening met hem wordt gehouden. Dat een ander iets laat, iets verandert of iets volhoudt omdat hij ertoe doet.
Vrijheid kan betekenen dat niemand je voorschrijft hoe je moet leven. Verbondenheid vraagt soms dat je jezelf iets voorschrijft, omdat een ander op je rekent.
Niet het plaatje, maar de dagelijkse werkelijkheid
Voor wie werkt met kinderen, ouders en gezinnen raakt dit verhaal aan een lastige, wezenlijke opgave: kijken zonder je door het eerste beeld te laten vastzetten.
Een onconventioneel leven is niet hetzelfde als onveilig ouderschap. Maar een warm netwerk is evenmin automatisch een veilige opvoedomgeving.
Beide vergissingen liggen op de loer.
Wie alleen afwijkingen ziet, mist misschien de mensen die werkelijk beschikbaar zijn. Wie alleen de liefde ziet, kan onderschatten wat een kind dagelijks nodig heeft.
De vraag zou daarom niet moeten zijn of een gezin voldoende lijkt op ons vertrouwde beeld ervan. Interessanter is wat er gebeurt wanneer het kind bang is, ziek wordt of niet kan slapen. Wie merkt dat op? Wie blijft rustig? Wie komt een afspraak na? Wie kan hulp toelaten?
‘Club Kid’ is geen handreiking voor jeugdhulp en hoeft dat ook niet te worden. Maar het uitgangspunt maakt wel een belangrijk gesprek mogelijk: hoe houden we ruimte voor ongewone vormen van verbondenheid, zonder de behoeften van een kind ondergeschikt te maken aan onze sympathie voor de volwassenen?
Niet kiezen tussen ruimhartigheid en zorgvuldigheid. Proberen beide op te brengen.
Humor die de ernst niet wegneemt
De ontvangst van ‘Club Kid’ is opvallend warm. ‘Little White Lies’ beschrijft hoe scherpe humor samengaat met tederheid. ‘Deadline’ prijst de overgang naar serieuzere vragen over ouderschap, zonder dat de film in gemakzuchtige sentimentaliteit belandt. De International Cinephile Society noemt het debuut ontroerend en geestig, al herkent de recensent ook het vertrouwde motief van een volwassene die dankzij een kind leert opgroeien.
Die kanttekening is nuttig. Niet ieder verhaal hoeft een nieuw uitgangspunt te hebben. De vraag is wat een maker binnen dat bekende verhaal zichtbaar weet te maken.
Ook de waardering is niet kritiekloos. ‘The Film Stage’ plaatst bijvoorbeeld vraagtekens bij enkele uitbundige accenten en een verhaallijn rond Arlo als dj, maar ziet tegelijk een filmmaker met een duidelijke eigen stem.
Het beeld dat uit die recensies ontstaat, is dat van een film die de lach niet gebruikt om de pijn te ontkennen. Eerder om dicht genoeg bij de personages te komen om die pijn te kunnen verdragen.
Dat past bij het leven. Soms maken mensen een grap omdat iets licht is. Soms omdat het anders te zwaar wordt om uit te spreken.
Wie ben je als iemand op je rekent?
Misschien schuilt daarin de meest aansprekende vraag van ‘Club Kid’. Niet of Peter een ander mens kan worden zodra er een kind verschijnt. Wel of hij bereid is anders te gaan handelen.
Je hoeft niet je hele verleden uit te wissen om verantwoordelijkheid te nemen. Je hoeft je vrienden niet te verloochenen, je eigenheid niet in te leveren en niet ineens op een voorbeeldouder te lijken.
Maar er moet wel iets veranderen wanneer iemand afhankelijk van je wordt.
Dan is goede bedoeling niet langer genoeg. Dan krijgt liefde een agenda, een ontbijt, een afspraak die je nakomt. Dan betekent nabijheid dat je er ook bent wanneer je liever zou verdwijnen.
Dat is geen pleidooi voor het perfecte gezin. Het is een pleidooi om preciezer te kijken naar wat familie kan zijn.
Niet alleen de mensen met wie je een naam deelt. Niet alleen degenen met wie je feestviert. Maar ook de mensen bij wie jouw bestaan meetelt in wat zij de volgende dag doen.
Want een thuis ontstaat niet uitsluitend waar je welkom bent.
Het ontstaat ook waar iemand rekening houdt met je terugkomst.
Over de film
‘Club Kid’ – tragikomedie uit 2026. Scenario, regie en hoofdrol: Jordan Firstman. Met onder anderen Cara Delevingne, Reggie Absolom, Diego Calva en Kirby Howell-Baptiste. Vertoonde in het programma ‘Un Certain Regard’ van het Filmfestival van Cannes. Nederlandse bioscooprelease: donderdag 12 november 2026.
