Three Times Left is Right

Soms denk je dat je rechtsaf slaat, maar kom je uit op een weg vol zijpaden, kruispunten en morele dilemma’s – zonder verkeersbord dat je vertelt wat je moet doen. Three Times Left is Right is net zo’n voorstelling. Het is theater dat je dwingt te denken: wat betekent het om het “goede” te kiezen, wanneer “goed” van links, van rechts, van binnen of buiten komt?

Waar gaat het over?

Three Times Left is Right, van Studio Julian Hetzel, is geen film in de klassieke zin, maar een performance – urgent, donkerhumoristisch, scherp. De kern: een paar, samenlevend, maar verdeeld door tegengestelde overtuigingen. Terwijl hun liefde blijft bestaan, vervagen grenzen tussen wat zij denken, geloven, voelen en doen. Is je moreel kompas stabiel? En wat als je gelooft dat je rechts zit, maar doet wat links impliceert – of omgekeerd?  

De voorstelling nodigt je uit om te speculeren, om je ongemakkelijk te voelen – over polarisatie, over hoe wij samenleven met mensen wier idealen haaks staan op de onze. Een familieportret, intiem maar ook spiegel voor de samenleving.  

Waarom raakt het?

  • Polariteit dichtbij huis: De voorstelling legt de polarisatie niet buiten de wereld, maar in relaties. Je ziet hoe mensen in dezelfde ruimte leven, samen slapen, samen ontbijten – maar tegenstellingen sluipen binnen. Dat maakt het krachtig.  
  • Humor met scherp randje: Er wordt gelachen, maar vaak om het ongemak te verbergen. De grap is soms bitter, en het lachen houdt even op wanneer je jezelf herkent in de karakters — wie heeft er niet gedacht “dat vertrouwen stuk, dat gesprek kapot”?
  • Wat als de moraal verschuift?: Wat als “rechts” op een dag “links” blijkt te zijn, of als wat je altijd meende te weten, ineens twijfel wordt? De voorstelling daagt de kijker uit om niet vast te houden aan uitersten, maar ruimte te geven aan nuance.  

De impact op de kijker

Three Times Left is Right laat je met prikkels achter:

  • het besef dat polarisatie geen misverstand hoeft te zijn, maar vaak levenskeuzes betekent;
  • dat houden van méér is dan het delen van overtuigingen — het vergt luisteren, twijfelen, verbinden;
  • en dat het ongemak van politieke verschillen niet iets is om te vermijden, maar misschien juist iets om inzicht uit te halen.

Je verlaat de zaal niet met een gerust hart, maar hopelijk met een hart dat enigszins ruimer is geworden.

De serieuze ondertoon

Want zo’n performance is geen spelletje. Het daagt ons uit:

  • Om te erkennen dat politieke en morele verschillen in huiselijke sfeer al snel ontwrichtend kunnen zijn — niet alleen in de media, maar achter de voordeur.
  • Om volwassen te zijn in onze overtuigingen: weten wát je gelooft, maar ook wát je bereid bent los te laten. Niet gedwongen, maar vrijwillig ruimte maken voor tegenstemmen.
  • Om te begrijpen dat geweld – verbaal, emotioneel, symbolisch – vaak begint langs de scheidslijn van “wie anders denkt dan ik”. De voorstelling maakt zichtbaar hoe vlug die scheidslijn overgaat in onbegrip of verharding.

Eindoordeel

Three Times Left is Right is geen voorstelling die je snel vergeet. Hij is geen geruststelling, hij is een uitnodiging: durf te twijfelen, durf te luisteren, durf te houden van wie anders denkt. Hij laat zien dat samenleven méér is dan akkoord gaan — het is samenwerken in onze verschillen.

Als ik mocht afsluiten met een zin: deze performance is als samen eten met iemand wiens smaak haaks staat op de jouwe — het knarst, het schuurt, maar je proeft beter wat je zelf eet, wat je waardeert, en wat je bereid bent te delen.