Boyhood – een film die met je meegroeit  

Sommige films kijk je, beleef je en vergeet je weer. Andere films nestelen zich in je herinnering, omdat ze iets wezenlijks raken. Boyhood (Richard Linklater, 2014) behoort tot die tweede categorie. Niet alleen vanwege het baanbrekende filmproces – twaalf jaar lang dezelfde acteurs volgen, van kindertijd tot vroege volwassenheid – maar vooral omdat de film iets doet wat zelden lukt: het vangt het verstrijken van de tijd.  

De kracht van echte tijd  

In de meeste coming-of-age films zie je sprongen vooruit. Een nieuwe acteur neemt de rol over, of er wordt met make-up gesmokkeld. Bij Boyhood voelt de groei van de hoofdrolspeler Mason écht. Je ziet hem als jongen stoeien met zijn Gameboy, en een paar scènes later worstelen met huiswerk, vriendschappen en eerste liefdes. Geen reconstructie, geen trucage: tijd zelf is de stille hoofdrolspeler.  

De details van alledag  

Wat Boyhood zo bijzonder maakt, is dat het geen grootse dramatische wendingen nodig heeft om je als kijker te raken. Het zit in de kleine momenten: een gesprek op de achterbank, een blik tijdens een familiediner, een eerste baantje. Iedereen herkent in die momenten iets van zijn eigen jeugd, van de zoekende weg naar volwassenheid.  

Een spiegel voor de kijker  

Linklater liet zich inspireren door het dagelijkse leven, en juist daarin vindt de film zijn universalisme. Als kijker zie je misschien je eigen kindertijd terug, of die van je kinderen. Je ziet hoe snel de tijd gaat, hoe relaties veranderen, hoe ongrijpbaar maar ook hoe kostbaar de tussenmomenten zijn – de dingen die je vaak vergeet, maar die later juist betekenis krijgen.  

De melancholie van voorbijgaande tijd  

Wat beklijft, is een mengeling van weemoed en bewondering. Boyhood herinnert eraan dat we ons leven meestal ervaren in losse scènes, maar dat ze samen een doorlopende lijn vormen. Het grote verhaal van een leven wordt opgebouwd uit toevalligheden, keuzes, mislukkingen en geluksmomenten.  

Boyhood is daarmee niet alleen een film, maar een ervaring: je groeit tweeënhalf uur mee met Mason en voelt alsof je zelf óók een stukje ouder bent geworden.