70.000 kinderen zitten thuis.
Niet omdat ze niet willen leren. Maar omdat ons systeem hen geen plek weet te geven.
We noemen het passend onderwijs. Maar voor veel kinderen is het onderwijs nog altijd vooral passend voor het systeem – niet voor het kind.
Achter elk dossier zit een kind. Een kind dat vastloopt. Een gezin dat uitput. En professionals die vaak wel willen, maar gevangen zitten in regels, schotten en wachtlijsten.
De echte vraag is dus niet: Hoe krijgen we dit kind terug in de mal? De echte vraag is: Wat moet er veranderen zodat dit kind weer kan leren, groeien en meedoen?
We hebben minder vergadertafels nodig en meer regie. Minder dwang en meer vertrouwen. Minder standaardroutes en meer flexibele leerwegen. En vooral: een omslag van leerplicht naar leerrecht.
Geen kind mag maandenlang uit beeld raken. Niet in de statistiek. Niet in beleid. En al helemaal niet in onze samenleving.
Thuiszitten is geen randprobleem. Het is een stille aanklacht tegen hoe wij onderwijs hebben georganiseerd.
Wie durft het systeem niet langer centraal te zetten, maar het kind?
Verruim de horizon 