De parabel van de hand met zand

hand zand
Eens was er een jonge vrouw. Op de vooravond van haar huwelijk stond zij bij haar moeder en zij keken samen naar de zon die over het strand onderging in volle zee. Toen vroeg zij haar moeder: “Mijn vader houdt van je en is je altijd trouw gebleven. Wat moet ik doen opdat mijn man mij steeds meer zal beminnen?”

De moeder zweeg en dacht even na. Toen bukte ze zich en vulde elke hand met zand. Zo kwam zij bij haar dochter staan. Zonder verder iets te zeggen knelde zij de vingers van één hand steeds sterker om het zand. Het zand glipte tussen haar vingers door. Hoe krampachtiger ze haar hand balde, hoe sneller het zand er uit gleed. Toen zij haar hand opende kleefden er nog slechts enkele vochtige korrels aan haar handpalm. Haar andere hand had de moeder open gehouden als een kleine schaal. Daar bleven de zandkorrels liggen. Zij schitterden steeds heerlijker in het licht van de late avondzon.

Ze zei: “Het grote geheim van de trouw aan de ander ligt in het open geven van jezelf aan de ander, niet het willen hebben van de ander. Want alles wat wij in vrijheid met open handen tegemoet treden, zal met ons zijn…”.

Ze vervolgde: “Een gesloten krampachtige hand kan geven en ontvangen, in oneindige mate. De kunst van het vrijlatend geven is de kracht die de ander ons trouw doet zijn…..”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s