Beginnings

Er zijn van die films die je niet kijkt om aan de werkelijkheid te ontsnappen, maar juist om er dieper in te zakken. Beginnings is zo’n film. 

Een breuk die geen einde wordt

Ane en Thomas staan op het punt uit elkaar te gaan. De beslissing is genomen, het innerlijke afscheid al ingezet, de toekomst in tweeën geknipt. En dan krijgt Ane een beroerte.  Ineens is er niet langer ruimte voor “wie krijgt wat?”, maar voor “hoe zorgen we dat we de nacht doorkomen?”. 

De scheiding wordt uitgesteld, niet uit romantiek, maar uit noodzaak. Ze vertellen hun twee dochters nog niets.  In dat uitstel ontstaat een merkwaardige tussenruimte: de relatie is in feite al voorbij, maar het gezin functioneert ogenschijnlijk door. Alsof je in een huis woont dat al verkocht is, maar waar je nog een paar maanden in mag blijven. 

Het stille werk van het zorgen

Wat Beginnings ontroerend maakt, is dat de film niet kiest voor grote dramatische gebaren, maar voor de kleine, alledaagse fricties van samenleven. Een beker thee die nét te laat wordt neergezet. Een zucht bij het aantrekken van een jas. Een blik die iets zegt wat niemand uitspreekt. 

Jeanette Nordahl filmt het gezin niet als decor, maar als levend organisme: elke beweging van Ane, elke terugtrekkende stap van Thomas, elke blik van de dochters verschuift de balans.  De beroerte is geen ‘plot device’, maar een ingreep in het ritme van het gezinsleven. Wie zorgt er voor wie, als de rollen waar je je leven op gebouwd hebt, beginnen te schuiven?

Oude spanningen, nieuwe vragen

Als de scheiding noodgedwongen in de wacht wordt gezet, komen oude spanningen niet tot rust, maar juist scherper in beeld.  Want wat blijft er over van je voornemen om weg te gaan, als de ander kwetsbaar wordt? Ben je dan laf als je blijft, of hard als je toch vertrekt? 

Beginnings legt die moraal niet voor je uit. De film toont, en laat jou de lege plekken invullen. De verborgen gevoelens waarover in het programmablad wordt gesproken, zijn niet de grote geheimen waar je op kunt jagen, maar eerder die stille restanten van liefde, irritatie, loyaliteit en spijt die nooit helemaal verdwijnen.  Het soort emotionele sediment waar we in het echte leven óók dagelijks overheen lopen.

De kracht van nabijheid

Met Trine Dyrholm en David Dencik in de hoofdrollen kiest Beginnings voor acteurs die vertrouwd zijn met nuance in plaats van effect.  De film is Deens, maar de taal van haperende zorg, uitgestelde eerlijkheid en breekbare verbondenheid is universeel. 

Geen groots melodrama, maar een intiem, realistisch portret van een gezin dat aan de vooravond staat van verandering.  Niet de verandering van een daverende ommezwaai, maar die van langzaam verschuivende grond onder je voeten. 

Waarom deze film blijft hangen

Misschien raakt Beginnings juist omdat hij geen heldere troost aanbiedt. De scheiding wordt niet netjes opgelost, de beroerte niet gereduceerd tot een les. Wat je meekrijgt, is iets anders: een gevoel van erkenning voor hoe rommelig, tegenstrijdig en toch diep menselijk onze pogingen zijn om het samen uit te houden.  

Het is een film die je niet verlaat met antwoorden, maar met vragen die zachter zijn geworden. Vragen over liefde die verandert zonder op te houden te bestaan. Over beslissingen die kloppen op papier, maar anders voelen als de kwetsbaarheid van de ander in de kamer staat. En over beginnen – niet als groot gebaar, maar als de stille keuze om, ondanks alles, nog één keer aan de keukentafel te gaan zitten.