Porte Bagage

In het prachtige en ontroerende speelfilmdebuut Porte Bagage van regisseur Abdelkarim El-Fassi staat één vraag centraal: wanneer is het genoeg, en wie bepaalt dat? Vader Musa Idrissi, al decennia in Nederland, voelt zijn gezondheid afnemen door beginnende dementie. Zijn verlangen? Terug naar Marokko, naar huis, zoals zijn inmiddels overleden vrouw allang wilde.

De familie Idrissi heeft jarenlang gereisd in hun oude busje, een symbool voor verbondenheid, traditie en het zoeken naar een plek waar iedereen zichzelf mag zijn. Maar als Musa laat weten dat hij echt wil gaan, beginnen de familiebanden te schuren. Dochter Noor, mantelzorger ‘pur sang’ en stiekem kok-in-opleiding, worstelt met haar loyaliteit en eigen ambities. Zoon Youssef en zijn broers gevoelen zich verscheurd tussen hun Nederlandse leven en de wens van hun vader.

Tijdens hun lange reis naar Al Hoceima – de roots van het gezin – knettert het in het blauwe busje. Onderweg worden diepe gesprekken gevoerd, soms scherp, soms liefdevol, altijd herkenbaar. Thema’s als mantelzorg, familie, migratie, schuldgevoel en loslaten passeren de revue. Het verhaal laat zien hoe familiebanden zich juist bij ziekte en afscheid tot het uiterste kunnen strekken, maar ook hoe humor en kleine momenten van geluk verlichting brengen.

Wat Porte Bagage extra relevant maakt, is de focus op de Marokkaanse context: in migrantengemeenschappen is mantelzorg veelal vanzelfsprekend, maar het taboe rondom dementie groot. De film maakt dit bespreekbaar én universeel: waarom is het vaak de dochter die mantelzorger wordt? Hoe ga je om met je eigen dromen als familie je nodig heeft? Mooi is de parallel met de docu The Last Journey, waarin ook een zoon het leven van zijn zieke vader in het busje observeert.

De combinatie van film en cabaret maakt het extra krachtig. Cabaretier Nabil Aoulad Ayad speelt in het dubbelprogramma, en reflecteert in zijn optreden op zijn eigen Marokkaans-Nederlandse familiegeschiedenis. In de zaal heerst een bijzondere sfeer: mensen lachen, knikken en herkennen het familiegevoel en de dilemma’s – tonen dat deze vragen universeel zijn.

Samenvattend
Porte Bagage is meer dan een roadmovie; het is een ode aan familie, zorg, keuzevrijheid en lot, met een lach en een traan. Voor iedereen die ooit heeft gezorgd, losgelaten of verlangd naar thuis. Zeker gaan zien – en wie weet, is het blauwe busje ook voor jou een nieuwe metafoor voor thuiskomen.