Sorda

Er zijn films die je wakker schudden met muziek, effects, vuurwerk. En dan zijn er films die je wakker maken met stilte. Sorda behoort duidelijk tot dat tweede gezelschap. Het is een Spaans drama van Eva Libertad uit 2025, dat doofheid, moederschap, liefde en de kleine alledaagse scheidslijnen tussen “horend” en “niet-horend” onderzoekt — op een manier die zacht is, eerlijk, en af en toe oncomfortabel.  

Waar gaat het over?

Ángela, gespeeld door Miriam Garlo, is doof. Haar partner, Héctor (Álvaro Cervantes), is horend. Ze leven samen, gelukkig, en verwachten hun eerste kind.  

Maar die zwangerschap brengt angst en onzekerheid boven. Niet alleen over de vraag of hun baby doof zal zijn, maar — en misschien nog zwaarder — over hoe Ángela haar rol als moeder zal invullen in een wereld die niet gemaakt is voor mensen met een gehoorbeperking. Hoe zal zij communiceren met haar dochter, met andere moeders, met mensen buiten haar kleine kring die wél horende taal spreken?  

Wanneer het kind geboren is, verschuift de balans. Er ontstaat afstand, niet door gebrek aan liefde, maar doordat verwachtingen anders liggen. Ángela voelt zich steeds meer “buiten”, zelfs in haar eigen gezin. De stilte wordt voelbaar. De film laat zien hoe identiteiten botsen, verwachtingen botsen, en hoe zelfs liefde niet vooraf alle obstakels opheft.  

Wat maakt Sorda bijzonder?

  • Authenticiteit: Miriam Garlo is zelf doof, regisseur Eva Libertad is haar zus. Dit is geen film van buitenaf, maar van binnenuit. Die nabijheid schept geloofwaardigheid.  
  • Zintuiglijke benadering: de geluiden, de stilte, de lip-lezen, gebaren — de film toont niet alleen “wat ze ziet of hoort”, maar ook “wát ze mist, of hoe de wereld anders klinkt voor haar”. De momenten van stilte zijn minstens zo luidruchtig als de conversaties.  
  • Relaties onder spanning: niet alleen de moeder-kind band, maar ook de partnerrelatie met Héctor, de rol van vrienden, familie, de verwachtingen die de samenleving onbewust legt op wie je zou moeten zijn als ouder. De film laat zien dat liefde niet automatisch begrip garandeert.  
  • Sociaal-maatschappelijke spiegel: Sorda roept op tot nadenken over toegankelijkheid, over communicatie, over de “onzichtbare barrières”. Hoe vaak realiseren we ons hoezeer onze wereld, systemen, gesprekken ontworpen zijn voor horenden? En wat doet dat met wie dat niet is?  

Waarom het je raakt

Omdat Sorda je confronteert met iets wat we meestal makkelijk negeren: dat normale betekent voor velen anders. Dat moederschap, iets universeels, geladen is met verwachtingen — vaak impliciet en onuitgesproken — waar je geen controle over hebt. En dat het, als je niet in de norm zit, al die verwachtingen extra belastend kunnen zijn.

De film laat zien dat “horend zijn” geen onzichtbare bagage is — het is een lens waardoor je kijkt, en soms: waardoor je niet gezien wordt. Ángela’s worsteling is ook onze worsteling: wie zorgen we mee, wie sluiten we buiten, wat vraagt echte empathie?

Kritische noten

Geen film is perfect. Sommige critici vinden dat de film herhalingen kent in de angstmomenten of emoties, dat sommige scènes voorspelbaar aandoen, of dat de protagonist soms weinig sympathie oproept doordat ze zich terugtrekt. Maar misschien is dát juist krachtig: Ángela is niet ontworpen om een ideaal personage te zijn, ze is menselijk — met haar tekortkomingen, haar frustraties, haar ambiguïteit.  

De boodschap (want er zit er één)

Sorda vraagt van ons om de stilte serieus te nemen. Om goed te luisteren, ook zonder woorden. Om te erkennen dat gelijkheid niet betekent: iedereen hoort hetzelfde, maar dat iedereen wél recht heeft op verstaan te worden. Niet alleen door anderen, maar door systemen, door instellingen, door de kleine momenten van het alledaagse.

Het laat ons zien dat moederschap niet alleen gaat over zorgen, maar ook over wie je bent — en hoe die identiteit wordt gevormd in relatie met een wereld die vaak niet gebouwd is voor jou.

Eindoordeel

Sorda is een film om stil van te worden — niet stil in zyn, maar in vermogen om te horen met je hart. Hij nodigt uit, hij ontroert, hij confronteert. Hij blijft hangen, laat je nadenken, zorgen, erkennen. Hij vraagt geen antwoorden, maar meer durf: durf om te luisteren, durf om te veranderen.