Over kwetsbaarheid, kracht en betekenis

Er zijn van die momenten waarop de tijd stilstaat. Niet omdat iets groots begint, maar omdat iets onontkoombaar zich aandient. Je zit in de spreekkamer, misschien nog met een grap op je lippen of een lijstje in je hoofd. En dan valt het woord. Of eigenlijk: de woorden. Levensbedreigend. Ongeneeslijk. Tijdelijk verlengbaar. Ze zetten zich vast in je lichaam als koude adem op een warme ruit.

Tot dan toe stond je vol in het leven. Je rende, je regelde, je vierde, je vergat. Je plande een vakantie, een nieuw project, een volgende lente. En dan, ineens, wordt alles anders. De toekomst is niet meer open, maar eindig. Niet oneindig uitstelbaar, maar tastbaar afgebakend. De tijd krimpt.

Hoe leef je verder met dat weten? Hoe leef je met de wetenschap dat afscheid nemen geen verre abstractie meer is, maar iets dat zich aanmeldt – soms ongemerkt, soms in volle vaart?

Er is geen recept. Er is geen script. Maar wat er wél is, is de mogelijkheid om te leven met andere ogen. Leven met het weten betekent niet dat je opgeeft. Het betekent dat je anders gaat kijken. Scherper. Liefdevoller. Je leeft niet minder – je leeft radicaler. Elke ontmoeting telt, elk woord weegt, elke zonsondergang is een ervaring die je bewust tot je neemt. Je hoeft geen bucketlist af te werken. Het leven hoeft geen spektakel te zijn. Het mag juist klein zijn, eenvoudig, vol aandacht.

Leven met het weten vraagt om moed. Niet om stoerheid, maar om innerlijke eerlijkheid. Om toe te laten wat verdrietig is, zonder dat het je verlamt. Om te blijven liefhebben, zelfs als afscheid dichterbij komt. Om ruimte te geven aan hoop – niet op genezing misschien, maar op betekenis, op verbinding, op licht in donkere dagen.

Het vraagt ook om zachtheid. Voor jezelf. Voor je lichaam dat je in de steek laat. Voor je gedachten die soms alle kanten opgaan. Voor de mensen om je heen, die niet altijd weten wat te zeggen – maar die er wel zijn.

Leven met het weten is niet het einde van het verhaal. Het is een nieuw hoofdstuk. Eerlijker. Intenser. En misschien wel menselijker dan ooit.

Niet omdat je minder bent. Maar omdat je alles bent.

In het volle licht van een eindigheid die we allemaal dragen, maar zelden durven aankijken.

leven met het weten

het begon op een gewone dag
toen alles nog klopte
de agenda vol
de toekomst open

en dan
een paar woorden
klinken alsof ze ergens anders thuishoren
maar ze zijn voor jou

ongeneeslijk
levensbedreigend
tijd

ineens verandert kijken
voelt adem zwaarder
ruikt de lucht scherper
ligt elk gesprek dichter op de huid

je leeft
nog steeds
maar niet meer gedachteloos

je leert vertragen
je raakt dingen aan
zoals je dat vroeger niet deed

niet alles hoeft meer
maar wat overblijft
telt
telt echt

soms is er verdriet
soms woede
soms stilte die je niet kunt uitleggen
maar ook zachtheid
ook liefde
ook licht
dwars door alles heen

het einde is niet het einde
het is een ander soort begin
leven met het weten
is leven zonder masker